Áskorun til forseta

Hvar skrifa ég undir áskorunina til Ólafs um að bjóða sig alls ekki fram aftur?

Ég afber ekki önnur fjögur ár með þessum uppblásna vindhana (sem ætti að vera löngu fokinn út í buskann í þessu eilífa roki).

Ólíkt öllum öðrum á landinu hef ég ekki skipt um skoðun á Ólafi. Ég kaus hann ekki á sínum tíma og kysi hann ekki í dag. Það eina sem hann hefur gert gott er að detta af hestbaki, handleggsbrjóta sig og geta ekki staðið á fætur sjálfur. Þá tókst mér að hafa ánægju af honum heila kvöldstund. Hún er löngu liðin.

Mig langar ekki til að nafn hans sé á blaðinu næst þegar ég kýs. Þess í stað mig langar til að stíga á tærnar á honum, píra augun framan í hann (eins og hann er búinn að píra augun framan í mig sem forseti hálfa mína ævi) og hrinda honum svo af stól (forsetastól) til að sjá hvort hann standi nokkuð á fætur sjálfur. Síðast þurfti að hringja á þyrlu og kalla út björgunarsveit. Mér sýnist þessi nýja undirskriftasöfnun vera ígíld þeirra.

Þegar ég gúgglaði "'Ólafur Ragnar Grímsson handlegssbrotinn" þá kom engin mynd upp sem stemmdi við lýsinguna en í staðinn kom þessi:

Ég ákvað að hafa hana með vegna þess að hún lýsir vel tilfinningum mínum ef Ólafur situr áfram enn eitt óendanlega langa kjörtímabilið. Ég og þessi uppgefni ísbjörn verðum þá eins konar sálufélagar.

Vestfjarðabrauð

Þessi uppskrift er eftir gestamatgæðing vikunnar, Elísabetu Friðriku, sem er orðin yfir 90 sentimetrar á hæð og ber sig eftir því. Uppskriftin er einföld en ljúffeng og hráefnið má finna í öllum betri vegasjoppum Vestfjarða. Bláberin voru að vísu sótt upp í hlíðina við setrið á Ögri.

Uppskrift - fyrir 1
1 sneið samlokubrauð (má nota annað brauð)
1 matskeið jarðaberjasulta (þjóðrembur mega nota rabbarbarasultu)
1 sneið hangiálegg
2 sneiðar reyktur lax
Önnur sneið hangiálegg
2 bláber
1 dropi af sultu til skreytingar

Hráefnið er sett á í þeirri röð sem það er talið upp.

Njótið!

Karlrembusvinkur og sjálfbærni í tískuvitund

Ég fékk loksins leðurtösku hérna um daginn. Hún er dásamleg og ég vona innilega að hún endist betur en plasttöskurnar með gervileðuárferð sem ég hef átt undanfarin ár. Hún lítur í það minnsta töluvert betur út. Ilmar betur og kostaði vitaskuld tvisvar sinnum fleiri krónur. Enn sem komið er hefur ekkert gefið sig og það er meira en hægt er að segja um 10.000.- leðurpokann úr ekta plastgrís sem ég keypti síðasta vor og þurfti að skipta þrisvar áður en ég gafst upp á honum og fékk endurgreitt.

Ég er mjög ánægð með þessa nýju tösku. En svo var mér bent á aðra tösku, líka úr ekta leðri, og ég var ekkert síður hrifin af henni. Hún lítur svona út og er úr ekta karlrembusvínsleðri:

Það er víst hægt að fá hana í öllum litum vegna þess að tískuspekúlantar stjórnast bara af tískuvitundinni en ekki pólitík. Sem mér finnst aðdáunarvert. Mér fannst þetta svolítið óhuggulegt í fyrstu en það er svo sem ekkert að því að nota það sem eftir verður í eitthvað gagnlegt í staðinn fyrir að urða fólk. Ég er t.a.m. mikill talsmaður líffæragjafa og vona svo sannarlega að öll líffærin úr þessum pattaralega karlrembugrís hafi farið til sjúklinga sem þurftu á þeim að halda. Mig grunar reyndar að búið hafi verið til gsm-hulstur út typpinu og að það sé ofan í töskunni og það er svo sem í lagi ef það var enginn typpaþegi að bíða eftir því. 

Og svona nýjungar má vitaskuld útfæra og leika sér með endalaust. Enda eru kirkjugarðar að verða plássfrekir, land er á mörgum stöðum af skornum skammti og nýtist betur undir ræktun heldur en legsteina. Leður úr ástvini er manni líklega kærara en annað leður og hvað er þetta annað en hámark sjálfbærninnar,  sem má raunar kalla nýjasta boðorð okkar? -  "Þú skalt vera sjálfbær", hefði Guð pottþétt sagt hefði fólk ekki hreinlega neyðst til þess á útgáfuárum boðorðanna. Hann er örugglega búinn að tuldra það ofan í barm sér allan síðari hluta tuttugustu aldar og naga sig í handabökin yfir að hafa ekki verið framsýnni.

Svona opnar tískan manni nýjar víddir. Sem er ástæðan fyrir því að ég reyni að fylgjast með því sem er að gerast í tískuheiminum og les því reglulega Smartlandið á mbl.is. Fróðleiksbrunninn sjálfan. Þar rakst ég á þessa áhugaverðu frétt um að hófleg óhamingja, á borð við það að lifa einhæfu lífi án vina utan fjölskyldunnar, geti haft áhrif á kynhvöt fólks og að ef fólk gerir skemmtilega hluti þá geti það leitt til þess að kynhvöt þess eflist á ný. Reyndar er karlrembusvinkufnykur af greininni sem virðist eiga að fjalla um það hvernig konur geti hætt að koma í veg fyrir hamingju eiginmanna sinna. En fólk sem er ekki blindað af karlrembuhugsjóninni verður bara að líta fram hjá því og krafsa heilbrigðu skynsemina upp úr sorpinu. Það blikar á hana þarna inn á milli. (Svo er ég líka búin að matreiða hana ofan í ykkur hérna tveimur málsgreinum ofar, vessgú).

Það má svo sem færa rök fyrir því að margar skinkur séu í raun karlrembusvinkur á borð við ritstjóra Smartlands. Og ýmislegt skemmtilegt við þá líkingu. En það er ekki málefnalegt að tala svona um vel ígrundaða grundvallarlífsafstöðu fólks og ég ætla því ekki að falla í þá gildru að þessu sinni og segi þess í stað:

Hipp, hipp húrra fyrir margbreytileikanum, sjálfbærum handtöskum og pólitískum hugsjónum þeirra sem vaða uppi á mbl.is!

Mikið hlakka ég svo til að verða handtaska þegar ég dey.

Mamman sem át og át

Stóra systirin var að segja þeirri minni frá Ítalíuferð fjölskyldunnar og þá hlaut að koma að mikilvægustu spurningunni, "En hvar var ég?".

Stóra systir svaraði "Þá varst þú enn þá pínulítil og þú varst í maganum á mömmu."

Og litla systir spyr um hæl, dálítið hissa "Ó, var mamma búin að borða mig?"

Það er svo jólalegt að sleikja hluti

Ég var einmitt að enda við að sleikja miðstærðarpottinn minn í tilefni dagsins, enda kom Pottasleikir/Pottaskefill til byggða í nótt og tróð upp á jólaballinu sem mér var boðið á.

Hann sýndi töfrabrögð og var með smá stand-öpp, greinilega skíthræddur um að vera of gamaldags fyrir 2-5 ára gömul nútímabörn.

Þau botnuðu ekkert í þessu, greyin litlu. En ég kann samt að meta Pottaskefil og sleikti pottinn þegar ég var að búa til jólakonfektið núna áðan. Til að heiðra arfleið hans.

Ég sleikti líka þvöruna, þótt það væri degi of seint. Þar fyrir utan hef ég ekki gert margt til að heiðra jólasveinana okkar þetta árið annað en að vera lágvaxinn daginn sem Stúfur kom til byggða.

Það væri reyndar ekki flókið og í raun skemmtilegur aðventuleikur að herma eftir jólasveinunum í þrettán daga fyrir jól. Maður þyrfti bara að: stelast inn í fjárhús og fjós, vera lágvaxinn, sleikja pönnu, þvöru, pott og ask, skella hurðum, stela skyri, bjúgum, hangilæri og kertum, gægjast á glugga og þefa uppi jólamat. Þjóðleg fjölskylduskemmtun. Hljómar allavega betur en að fara í þessa hryllilegu ævintýramartröð í Smáralindinni.

Kannski á næsta ári?

En hann Hurðaskellir er uppáhaldsjólasveinninn minn og ekki á morgun heldur hinn ætla ég að skella öllum hurðum sem ég get.

Myndin er af nútímalegum útlenskum jólasveini, honum Bílasleiki. Þegar ég var að leita að myndefni bauðst mér að skoða hlekk sem hét "Watch Rasta man licking pussy on free interracial porn." Ég ákvað að mér þætti það ekki nógu jólalegt (enda eru jólin hvorki interracial né klámfenginn ef frá er talinn hómósexúalistinn hann Giljagaur) og afþakkaði pent.

Afmælisbarni dagsins

er dverghamsturinn okkar hann Stúart litli. Hann er eins árs.

Til hamingju með daginn, elsku Stúart minn! :)

Þetta er í fyrsta sinn sem ég set broskarl í bloggfærslu. Mér fannst það bara við hæfi hér.

Jarðaberjaterta sem hefur ekki ánægju af kynlífi

Þessi mynd kom upp þegar ég gúglaði "People who don't like sex". Aðrar myndir sem komu upp voru af Isabellu Rosselini, litlum kafloðnum hundi og jarðaberjatertu.

Þetta er athyglisverð bók fyrir þá foreldra sem sjá sig knúna til að ræða kynlíf við 9 til 12 ára gömlu börnin sín.


Let's talk about s-e-x ... A read-and-discuss guide for people 9 to 12 and their parents

Eða bara let's not.

Takið eftir að í titlinum er ekki talað um börn heldur fólk. Children are also people!

Ástæðan fyrir því að ég var forvitin um allt þetta fólk sem fílar ekki kynlíf er frétt sem ég botna bara ekkert í. Hún fjallar um einhverja kynlífsrannsókn þar sem það þykir vekja athygli að fimmta hver kona á aldrinum 18 til 29 ára hafi enga ánægju af kynlífi.

Svo er það nefnt í framhjáhlaupum að þriðji hver karlmaður hafi enga ánægju af kynlífi. Það þykir hins vegar ekki vekja athygli. Að mun mun fleiri karlmenn en konur hafi enga ánægju af kynlífi?

Í dag er ég búin að læra þetta: a) blaðamenn skilja ekki rannsóknir, b) þú þarft ekki að tala við barnið þitt um kynlíf því það eru töluverðar líkur á því að það muni aldrei hafa ánægju af því, sér í lagi ef barnið er karlkynsfólk (já, þetta má skilja tvennum skilningi) og c) punthundar eru líka fólk.

Internetið heldur áfram að víkka skilningin minn á mannlegri tilveru.

Gáfulegt innlegg í vitræna umfjöllun

Gillzenegger. Af hverju er hann á litinn eins og mandarína? Er það í tilefni af aðventunni?

Þar sem ég get ekki hugsað mér að vera eftirbátur Sveins Andra, eða Geira á Goldfinger sem eru báðir búnir að tjá sig opinberlega um nauðgunarákæruna á hendur Gillz ætla ég að hafa nokkur orð um þetta mál.

Reyndar var ég ekki á staðnum og ætla ólíkt þeim félögum hér að ofan að ekki að tjá mig um meint sakleysi Gillzenegger en ég hef ýmislegt annað fram að færa. Eins og það að ég hef miklar áhyggjur af útgefanda Gillz. Hann situr líklega uppi með ein tíuþúsund eintök af öndvegisritinu Heilræði Gillz. Ég er reyndar ekki búin að glugga í þetta kver en þetta er örugglega alveg frábær bók. Ég bíð spennt eftir framhaldinu: Heilræði um nauðgunarákærur. Grípandi titill.

En þegar ég sá kápuna á heilræðakverinu þá datt ég niður á þrjár góðar lausnir fyrir útgáfuna:

1. Það má panta tíu þúsund kúrekahatts-, yfirvaraskeggs-, byssuhulsturs- og B-límmiða. Þá væri hægt að selja bókina undir heitinu Heilræði Billz og á kápunni sæist stæltur náungi með veglegt svart yfirvaraskegg, kúrekahatt og byssuhulstur á nærbrókinni uppi í sófa. Markhópurinn væri kannski með samkynhneigða slagsíðu en ekkert endilega. Þótt Billz sprangi um á nærbrókinni þá þarf það ekki að hafa kynferðislegan undirtón. Hann er kannski bara heitfengur.

2. Það má panta nýja kápu: Heilræði Péturs Hallgrímssonar. Prósi. (Ýjað væri að því að Pétur væri langalangalangalangalangalangalangaafabarn Hallgríms Péturssonar til að gefa honum einhverja vigt og stinga upp í mögulega gagnrýnendur)

3. Það má selja upplagið ódýrt til þeirra sveitarfélaga sem nenna ekki að safna í brennu þetta árið. Reyndar gæti þessi lausn hentað fleiri útgefendum sem sitja uppi með ýmislegt misgott sem þeim hefur í annarlegu ástandi dottið í hug að gefa út en engum, ekki einu sinni fólki í annarlegu ástandi, dottið í hug að kaupa.

Og það var einmitt lausn númer þrjú sem var kveikjan að jólagjafalausninni minni í ár. Ég ætla að gefa öllum vinum mínum og ættingjum Heilræði Billz í jólagjöf því ég þykist viss um að að fá gífurlegan magnafslátt af Heilræði Gillz sækist ég eftir því hjá útgefanda. Ég get ekki séð að það verði mjög tímafrekt að breyta kápunni um þetta lítilræði. Svo er spurning hvort maður hendi símaskránni með í pakkana. Það er nú aldrei að vita.

Bjúga

Elísabet Friðrika er búin að læra nöfn fjögurra jólasveina. Þeir heita: Kertastaur, Skellihurð, Bjúga og Jólasveinn.

Mannorðssjálfsmorð?

Er hægt að kæra sjálfan sig fyrir meiðyrði og mannorðsmorð?

Þessi vangavelta er vakin af Teiti Atlasyni og Gunnlaugi M. Sigmundssyni.

En get ég kært þá fyrir að valda mér aulahrolli?

Asnarnir tveir á myndinni eru alls óskyldir hinum tveimur í umfjölluninni og saklausir af öllum asnaskap.

Fjórði vítisengillinn

Hér má sjá bróður minn, fjórða vítisengilinn, ganga inn í Héraðsdóm í dag þar sem mál, sem hann höfðaði ásamt vinum sínum gegn ríkinu, var tekið fyrir.

Já, maður spyr sig hvað hann sé að gera þarna með höndina upp við höku. Er hann að borða banana? Snýta sér með handarbakinu? Ég sá svo kvöldfréttirnar og komst að því að það var hið síðara. Hann snýtti sér í sjöfréttunum. Mamma og pabbi eru afar stolt af honum.

Aðventuilmurinn

Ég fann hvergi nærfataskúffuna mína í morgun. Hún var ekki á sínum venjubundna stað og ég stóð bara fyrir framan fataskápinn og klóraði mér í hausnum þangað til það rifjaðist upp fyrir mér að sumir sambýlingar mínir höfðu sýnt henni mikinn áhuga að undanförnu. Klætt sig í brjóstahaldara og þvíumlíkt.

Og viti menn. Nærbuxnaskúffan mín var orðin hluti af leyndum fjársjóð sem ég gróf upp í skúmaskoti þar sem ég hafði séð þennan litla ættingja pukrast eitthvað kvöldinu áður. Í henni var hálfur Ljúflingur, uppáhaldsostur nærfataþjófsins. Hann hafði fengið að gerjast ofan í nærbrókunum mínum í alla nótt.

Nokkru síðar ætlaði ég að fá mér mandarínu. Mandarínurnar 20 sem ég hafði sett í skál í gærkvöldi voru hvergi sjáanlegar. Ekki fyrr en ég gáði í fjársjóðsskotið. Ég endurheimti þær og fékk mér mandarínu og hugsaði í smástund um fólk sem stelur hvítmygluostum og felur þá í nærfötum foreldra sinna.

Mandarínu-, nærbuxna- og ostaþjófurinn alræmdi verður fyrir gífurlegum vonbrigðum þegar hann kemur heim á eftir og finnur hvergi nýju nærfata/ostageymsluna sína og mandarínurnar sem hann hafði stungið undan og var að hamstra fyrir veturinn.

G-strengurinn og sjálfsblekkingin

Jæja. Nú hef ég barist gegn g-strengnum í á annan áratug. Hér er enn eitt dæmið máli mínu til stuðnings. G-strengir eru aldrei kynó. Aldrei.

Sloggí upp á nafla, ömmunærbuxur og nærbuxur með skálmum eru allar í fínu lagi. En g-strengur er það ekki. G-strengur rænir þig ekki bara kynþokkanum heldur líka sjálfsvirðingunni. Eins og sjá má af dæminu hér að ofan.

Ef þú vilt sýna sem mest af rasskinnunum þá áttu bara ekkert að vera í nærbuxum yfirhöfuð. Eða buxum ef því er að skipta.

Ef maður gúglar g-streng þá koma upp 50 dónalegar myndir og svo 1 af kínverskum manni með gítar. Hann er ansi einmannalegur að sjá innan um alla þessa beru rassa.

Um jafnrétti í sundlaugum

Ég fór með yngri dóttur mína í sund hérna um daginn og dró hana á klósettið áður en við fórum ofan í. Hún var eitthvað treg til að fara á klósettið í þetta skiptið og sagði orðrétt: "Nei, I pissa í sundið."

Mig hefur að vísu grunað þetta í þó nokkurn tíma en það er samt ekki huggulegt að fá grunsemdir sínar staðfestar með þessum hætti. Fyrir framan fimmtán aðra sundlaugargesti.

Hér að ofan er mynd af dæmigerðum glottandi sundpissara.

Í raun væri bara réttast að allir fengju að pissa í laugina, enda ekki sanngjarnt að bara sumir fá að gera það sem öllum finnst gott, að láta líða úr sér í heita pottinum.

Útitekin og frískleg

Ég skil ekki af hverju fólk sprejtanar sig. Maður fær t.d. ekki freknur í sprejtani. Neibb, síðast þegar ég fór í sprejtan þá þurfti ég að teikna á mig freknurnar með augnblýanti eftir á til að kalla fram þetta frísklega útlit.

Og svo er litaúrvalið ekkert til að hrópa húrra fyrir. Það er t.d. ekki hægt að velja brunabílarautt, litinn sem ég byrja alltaf á þegar ég fer í fyrsta sólbað vorsins.

Hvað er sumarið án æpandi rauðrar húðar og sviða?

Gervisúmar, segi ég nú bara.

Og það er ekkert gervisumar hjá mér í ár. Ég er með brunabílarauðan sviðablett fyrir ofan brjóstin, næpuhvítan háls, freknur frá nefi út að eyrum og undarlega brúna flekki á enni og gagnaugum sem gætu verið lifrarblettir.

Flamberuð og falleg.

Hér að ofan er mynd af uppáhaldshúðlitnum mínum þennan mánuðinn: flamberaður hvítingi.

Sætar kanínur

Tvær stúlkur, tíu og ellefu, fengu að fara einar á vídeóleiguna til að sækja sér mynd. Afraksturinn?

House Bunny. Grínmynd um Playmate af Playboy-setri Hugh Hefner sem þarf að fóta sig í lífinu fyrir utan rimlana og skottast þar um í bleikum hotpants eins og hver annar geðsjúklingur.

Vel af sér vikið, kæra vídeóleigustarfsfólk.

Við horfðum í þrjár mínútur áður en ég tók leiðinlegu kellingun á þetta og hringdi á vídeóleiguna, fékk vilyrði fyrir nýrri mynd og fór og skilaði þessum vibba með orðunum: "Hér er subbulega dónamyndin ykkar."

Í staðinn völdu þær sér Little Fockers með Ben Stiller. Útkoman? Annars konars dónamynd og núna vita þær pottþétt hvað standpína, stinningarlyf og framhjáhald er.

Vel af sér vikið, þurrpumpulega mamman.

Hvar eru ævintýramyndirnar! (öskrað, ég neita samt að nota fleiri en eitt upphrópunarmerki í einu)

Hér að ofan má sjá mynd af þessu heimska bleika gæludýri.

Mary and Max

Við mæðgur fórum í Bíó Paradís að sjá hina dásamlegu Mary and Max. Hún var algjört æði. Mary er 8 ára stelpuskott frá Ástralíu sem finnur sér pennavin úr símaskrá New York borgar og lendir á miðaldra og andlega fötluðum offitusjúklingi. Þau verða hinir bestu vinir og myndin (sem er mjög falleg leirkarlamynd) segir í stórum dráttum frá lífshlaupi þeirra beggja.

Þjónustan í Bíó Paradís var líka stórfín. Ég hafði gleymt seðlaveskinu mínu heima og miðasöludrengurinn bauðst bara til að taka hjólahjálminn minn í pant. (Ég hafði reyndar gleymt honum í kjólaverslun fyrr um daginn og við sóttum hann á leið í bíóið og ég vappaði þangað með hann á hausnum en ekkert hjól.) En þetta kveikti auðvitað hjá mér þá hugmynd að vera alltaf með eitthvað semi-eigulegt dót úr geymslunni sem ég er samt búin að fá leið á og bjóða það sem pant í skiptum fyrir ýmis konar þjónustu. Reyndar átti ég ekki pant fyrir poppi en ég klikka ekki á því næst.

Svo vorum við bara tvær í stóra salnum sem var nú bara ævintýri út af fyrir sig. Bíó Paradís hentar því vel félagsfælnum sem eru að stíga sín fyrstu skref.

Og núna langar mig líka í andlega fatlaðan pennavin, helst í New York. Ég mun þá þykjast vera einmana 8 ára stúlka á Íslandi. Ég er að hugsa um að biðja Baldvin frænda um að koma með eintak af símaskrá borgarinnar næst þegar hann kemur til Íslands.

Hér að ofan eru myndir af þeim vinum, Mary og Max, við pennavinaiðju sína.

Ruslabílalagið?

Hér er sorphirðudagatalið fyrir hverfið mitt. (Já, núna er orðið sorphirðudagatalið ekki bara til heldur líka á allra vörum.)

Þegar það er skoðað sést að sorpið er ekki hirt reglulega eins og áður (á sjö daga fresti) og ekki heldur á tíu daga fresti eins og ég hafði heyrt í fréttum. Núna er ruslið tæmt stundum á 13 daga fresti, stundum 9 daga, stundum 11 daga fresti og stundum o.s.frv.

Það er s.s. engin leið að reikna út eða læra hvenær sorpið verður látið hverfa næst heldur þarf maður að prenta helvítis dagatalið út og muna að vera neyslugrannur þegar maður sér að það eru næstum tvær vikur í næstu tæmingu.

Ég ætla að draga tunnuna mína út á gangstétt eftir tæpar tvær vikur þegar ruslakarlarnir eiga að koma næst en þá vandast málið enn frekar. Ég veit nefnilega ekkert hvenær dags þeir koma næst. Fram að þessu hefur ruslið verið tæmt á morgnana en ég geri ráð fyrir að það verði breyting á því líka. En ég er auðvitað með lausn á þessu eins og öðrum vandamálum.

Ef ruslabíllinn spilar ruslabílalagið til að kynna komu sína í hverfið þá leysir það öll þessi vandræði á einu bretti! Þá getur fólk bara hlaupið út með tunnurnar og beðið á meðan glaðlegir ruslakarlar tæma þær og rúllað þeim svo aftur á sinn stað. Þá þarf enginn að prenta út ljóta rusladagatalið sitt, læra það utan að 6 mánuði fram í tímann og geyma síðan tunnurnar sínar úti á gangstétt í sólarhring gangandi vegfarendum til ama.

Ef borgaryfirvöld kjósa svo að láta hengja litlar frystikistur á ruslabílana og láta mála þá í björtum og glaðlegum litum þá verður auðveldara fyrir foreldra að fá börnin til að sinna þessu heimilisverki: að rúlla tunnunni út í rusla- og ísbílinn hálfsmánaðarlega.

Nú er B-flokkurinn búinn að tapa slatta af gúddvilli en hann getur kannski unnið eitthvað af því tilbaka með þessum skemmtilegu trúðslátum? Þessi hugmynd er nota bene höfundarréttarvarin og ég ætla að fá sorpskattafslátt kjósi borgaryfirvöld að fara þessa leið.

Hér að ofan er mynd af bíl sem gæti verið fyrirmynd nýju ruslabílanna. Ég sé fyrir mér annað hvort ruslatunnu (brosandi) með ísslettu ofan á eða risavaxinn og skælbrosandi ís sem dregur á eftir sér ruslatunnu. Svo sé ég líka fyrir mér rytjulega karlmenn í appelsínugulum kraftgöllum sem hanga á annarri hendi í ruslabílnum og lepja rjómaís úr vöffluformi, en það er önnur saga.

Af hverju gerist þetta ekki oftar?

Hérna er frétt á vísir.is um svan sem var svo ótillitsamur að lenda ofan á ungri stúlku í skólaferðalagi þegar hann féll til jarðar eftir að hafa drepist á flugi.

Í fréttinni er tekið fram að hann hafi slasast nokkuð við að lenda á stelpunni, eftir að hann lést. Sú ályktun hefur líklega verið dregin af CSI-teymi staðarins sem gat staðfest að suma áverkana, sem fundust á hræi svansins, hafi hann hlotið eftir að hann dó.

Það er ekki minnst á það einu orði hvernig litlu stelpunni heilsast eða hvort hún hafi rotast við þetta.

Myndin er svo væntanlega af turtilsvönunum sem lifðu af og voru kannski bara dauðfegnir að losna við þriðja hjólið (og flugu kannski viljandi með hann þessa leið?).

En af hverju detta dauðir fuglar ekki oftar af himnum ofan? Þeir geta ekki allir dáið í svefni, sumir hljóta að geispa golunni á flugi og þá fyndist manni að maður hefði kannski átt að verða vitni að því einhvern tíman. Eða að minnsta kosti einhver sem maður þekkir.

Hér að ofan er mynd af svaninum áður en hann varð fórnarlamb illskeyttra elskenda í dramatískum ástar- og kynlífsþríhyrningi. Þegar ég gúgglaði "swan dead" komst ég, mér til mikillar furðu, að því að það eru til ógrynnin öll af ljósmyndum af dauðum svönum. Stökum og í hópum. Teknar af leikmönnum. Ég hef aldrei tekið mynd af dauðum svani en ég þekki líklega einhvern sem hefur gert það. Krípí.

Sóðalegt og tilfinningasnautt veðurklám

Einhvers staðar á landinu: 9 stiga hiti, norð-austan 9 m/s

Fyrir norðan þann stað: 7 stiga hiti, norð-austan 6 m/s

Annars staðar á landinu: 7 stiga hiti, norðan 7 m/s

Á enn einum staðnum: 6 stiga hiti, norðan 9 m/s

Veðurspáin fram að helgi: Hiti 0-9 gráður á Celsíus og vindur úr öllum hugsanlegum áttum á 6-12 m/s.

Ég fór s.s. yfir veðurspánna fyrir þessa viku og leikmannalýsingin er á þessa leið: Við verðum tekin úr öllum áttum hratt, fast og án miskunnar. Við verðum Ron Jeremy-uð af sadískum veðurguðum.

Þessi sumarbyrjun er eins og subbuleg, hard-core veðurklámmynd. Nema að við fáum ekki einu sinni borgað í bandarískum dollurum.

Engin veðurrómantík, engin veðurblíða. Og hvar er veðurástin? Ég þrái tilfinningaríkara veður, góðhjartaða og ástríka veðurguði.

En það er bara af því að ég er kona. Karlmenn fíla þetta víst.

Það er svo niðurdrepandi þegar langtímaspáin gefur manni enga von um betri tíma að ég er hætt að lesa veðurspánna fyrir framtíðina og farin að lesa spár fortíðarinnar. Samkvæmt spánni fyrir 7. júní 2004 verður 15 stiga hiti og norð-austan 1 m/s. Það er miklu skemmtilegri spá en þessi sem Veðurstofan býður upp á í ár og ég ætla að halda mig við hana þangað til annað kemur á daginn.

Hér að ofan er mynd af fallegu, góðhjörtuðu, ástríku og rómantísku veðri til að minna á að það er til eitthvað annað en heimilisofbeldis- og nauðgunarveðrið sem ríður yfir þessa daganna. Því miður virðist það laðast meira að tignarlegum kókóspálmatrjám heldur en veðurbörðum og svartsöndóttum Norðurhafsskerjum.

Sandalar

Mikið er ég glöð að ég keypti mér hérna um daginn sandala fyrir sumarið. Hefði ekki getað verið án þeirra þessar síðastliðnu vikur. Þeir eru of þröngir til að hægt sé að klæðast ullarsokkum í þeim og því hef ég brugðið á það ráð að fara í hosurnar yfir sandalana. Það hefur bara reynst vel og þá er enn mýkra að ganga á þeim. Þá daga sem það hefur rignt hef ég svo farið í stærstu gerðina af nestipokum yfir ullarsokkana og þeim hef ég haldið uppi með bleikum hárteygjum sem ég fékk lánaðar hjá eldri dóttur minni.

Sandalarnir mínir eru æði, maður kemst bara í svo mikið sumarskap þegar maður klæðist sandölum.

Hér er mynd sem ég tók á leið minni í vinnuna í morgun. (Það er líka svo gaman að hjóla þegar það fer að hlýna í veðri.)

Gleðilegt sumar!

Svalasti vítisengillinn

Hér er mynd af Vítisenglum í afmælisgöngu Amnesty síðastliðinn laugardag. Einar "Boom" Marteinsson, formaður Íslandsdeildar Vítisengla, trítlar þarna prúður á svip fremstur í flokki sinna manna. Okkur pabba leikur hins vegar forvitni á að vita hvaða stöðu vígalegi gráhærði vítisengillinn með gulu blöðruna (hægra megin á myndinni) gegnir í Íslandsdeild samtakanna. Rannsóknarblaðamennirnir á DV minnast ekki einu orði á það í umfjöllun sinni.

Annars ætla ég líka að taka mér millinafn með gæsalöppum. Ég er bara ekki alveg búin að gera upp hug minn um hvert það verður og hvort það eigi líka að vera eitthvað sem líkir eftir hljóði. Kannski vísar "Boom" í hvellinn í mótorhjólinu hans "Boom" þegar hann startar því. Ég gæti þá verið Tinna "Hviss" eða Tinna "Skrölt", hvort tveggja nöfn sem líkja eftir hljóðum í mótorlausa hjólinu mínu. Þessu þarf ég samt að velta vandlega fyrir mér áður en ég sendi út fréttatilkynningu, maður vill ekki taka Diddy-inn á þetta.

En veit einhver hvernig ætlast er til að maður beri fram þetta "Boom"? Er það búmm eða búm? Ég vil ekki gera mig að algjöru fífli í hundrað ára afmælisgöngu Amnesty.

Boulí-Boulí

Tveggja ára unglingurinn var rifinn á fætur í morgun, ýlfrandi. Hún neitaði fyrst að vakna, sagðist ætla að "lúlla meira" og vildi fá pela með mjólk upp í rúm. Mamman, sem er ekki mikið fyrir roomservice svona á virkum dögum, píndi unglinginn fram í morgunmat þar sem hann var með tiktúrur og stæla og þegar hún leit eitt augnablik af honum laumaðist hann fram í stofu. Þar fann mamman hann uppi í sófa með sæng og fékk að heyra að unglingurinn "eggi fara á leiggólann, i lasinn, i horfa á vídó, i fá pela".

Til að gera langa og mæðusama sögu stutta þá fékk litla og ótrúlega hortuga i engan andskotans pela upp í sófa, sængin var rifin af henni, hún klædd í föt og þetta vídéo-gláp er nú bara fjarlægur draumur. Í lokatilraun til að fá að ráða sér sjálf fór hún í háhælaða silfurskó af stórusystur sinni og sagðist eiga þá og ætla að fara í þeim á "leiggólann". Svo orgaði hún auðvitað þegar þeir voru rifnir af henni og gólaði alla leið á leiggólann.

Með þessu fylgdist ellefu ára barnið (sama barn og er með danskar krónur í fyrsta sæti á afmælisóskalistanum sínum og evrur í öðru sæti) af miklum áhuga og þegar hún verður alvöru unglingur þá veit ég hvaðan hún fékk allar hugmyndirnar.

Litla, óþekka i fretaði líka hátt og snjallt við matarborðið hérna um daginn og þegar mamman og systir hennar spurðu hana hvað maður ætti að segja þegar maður hefði prumpað horfi hún á mömmu sína og laug því upp í opið geðið á henni og fyrir framan nefið á systurinni, að það hefði ekki verið hún heldur systir hennar sem hefði prumpað. Þegar mamman útskýrði síðan að maður segði "afsakið" kom loks: "Afskakið, litli bossi," um leið og litla-bossa var klappað mjúklega og horft á hann aumkunaraugum.

Alltaf einn sem er allsber í bústaðnum

Nú hef ég verið að hugsa eftir að hafa lesið fréttir af því hvernig yfirmaður (karlkyns)dröslaðist með undimann sinn (kvenkyns) upp í sumarbústað til að ræða tilvonandi stöðuhækkun undirmannsins, varð fullur, fór allsber í pottinn og reyndi að draga undirmanninn með, bankaði á hurð undirmannsins um nóttina og vældi í undirmanninnum að halda í höndina á sér því honum væri svo kalt.

Á einhverjum tímapunkti hefur stöðuhækkunin líklega verið rædd. Kannski þegar undirmaðurinn sat fullklæddur á stól við pottinn þar sem yfirmaðurinn sat með typpið fljótandi og eiturhress á sjöunda bjór.

Kannski sagði yfirmaðurinn um nóttina: "Mér er svo kalt. Þú færð þessa stöðuhækkun. Haltu bara í höndina á mér."

Eða eitthvað í þeim dúr.

Ég veit það ekki. Ég veit það hins vegar að næst þegar ég fer í sumarbústað með yfirmanni þá tek ég með aukasundskýlu, vettlinga, pilsner og slagbrand. Svona beisikk sumarbústaðakitt.

Nú, þessi yfirmaður var dæmdur fyrir kynferðislega áreitni og svo fóru að birtast af honum myndir í fjölmiðlum.

Þá var mér allri lokið. Það er náttúrulega bara gangur lífsins að yfirmenn áreiti undirmenn sína kynferðislega og fátt við því að gera. En, það sem þessi undirmaður þurfti að þola þarf ekki að viðgangast, það er margt hægt að gera til að bæta stöðu fórnarlamba kynferðisáreitis á vinnustöðum og mikilvægt að gera bragarbót í þessum málaflokki.

Í fyrsta lagi er hægt að setja reglur um útlit yfirmanna. Ég, fyrir mitt leyti, verð alltaf fyrir töluvert meira áfalli þegar gæi með ekkert sexappíl reynir við mig og ég veit að þetta á við um fjölmargar aðrar konur. Ef vinnustaðir væru þannig skipulagðir að a.mk.k. 85% starfsmanna þætti yfirmaðurinn kynferðilslega aðlaðandi (hann yrði að skora yfir 7.5 á skalanum 1-10), þá væri hægt að draga töluvert úr þeirri viðbjóðstilfinningu sem undirmaðurinn fær þegar yfirmaðurinn reynir í krafti stöðu sinnar að koma honum til við sig. Þessu má framfylgja með einföldum skoðanakönnunum og reglubundnu eftirliti og þyrfti ekki að vera svo flókið í framkvæmd. Vil ég ímynda mér.

Í öðru lagi er hægt að senda yfirmenn á sjarma-námskeið og kenna þeim góða viðreynslutækni. Ég hef enn sem komið er ekki fallið fyrir manni sem fer á undan mér í pottinn á sprellanum og grenjar í mér um hánótt yfir kulda (eftir að hafa sofnað nakinn í pottinum?) og heimtar að ég haldi í höndina á sér. Það vill enginn sofa hjá manni sem gerir þetta. Ekki einu sinni fyrir rausnarlega launahækkun. Nokkurra klukkustunda sjarma-námskeið þar sem farið er yfir beisikk viðreynslutækni, mikilvægi undirbúnings (ekki ljúga að þú sért að fara með undirmanninn í vinnuferð og stökkva síðan fram á sprellanum) og góðar staðsetningar (sumarbústaður? í alvörunni?) gæti komið í veg fyrir svona vandræðagang, kærur, málaferli og síðast en ekki síst ótrúlega pínlega fjölmiðlaumfjöllun.

Í mínum huga er það mikilvægt jafnréttismál að konur þurfi ekki að sofa hjá ljótum yfirmönnum sem reyna illa við þær til þess að fá stöðuhækkun. Og er það til háborinnar skammar að slíkt skuli enn tíðkast.

Ég á mér sýn þar sem öll fyrirtæki, stór sem smá, eru með sitt eigið óháða fagráð um fyrirbyggingu misheppnaðs kynferðisáreitis og ég trúi því að með samstilltu átaki getum við látið þennan fallega draum rætast.

Er nú bara fegin að vera atvinnulaus á meðan ástandið á vinnumarkaðnum er svona slæmt. Það væri hryllilegt að þurfa að vinna fyrir alkóhólíseraðan og ómyndarlegan yfirmann með ömurlegt stöðumat ef hann væri þar að auki með sumarbústaðarstrípihneigð.

Febrúarbömmerinn

Jæja, þá er febrúaþunglyndið mætt. Allt í einu lítur maður í spegil eftir langan, dimman vetur og sér gráa, guggna og aldraða konu með bjúg og gular tennur.

Hún er orðin alltof gömul, barneignir og drykkja (nokkrar sígarettur líka) hafa rænt hana þeirri litlu fegurð sem henni var veitt í vöggugjöf og hæfileikarnir náðu aldrei að blómstra.

Er þetta hinn sári sannleikur eða bara D-vítamínskortur?

Lagast þetta ef maður drekkur nokkur heilsubúst og sprejtanar sig?

Sexí - ekki ekki lengur í tísku

Sorrí, allt þið sjúklega sæta og sexí fólk. Kynþokki er ekki í tísku árið 2011. Ég samhryggist öllum sem eyddu árinu 2010 í að grenna sig, massa og tana. Þið eruð alltof sein.

Sexí (og hot) er algjörlega last season. (Þetta sama á við um appelsínugult, hvítar gallabuxur og strípur)

Fyrir þá sem eru að kafna úr kynþokka og spranga um í spengilegum og gullinbrúnum líkama með vel snyrtar augabrúnir, stinnar rasskinnar og glæsilegan tanngarði eru góð ráð dýr.

Hvernig á þetta ógeðslega hallærislega fólk að geta sýnt sig á almannafæri í þessu viðbjóðslega ástandi? (stinnt og massað, plokkað, vaxað, bótoxað, sílikonað, tanað og fræsað)

Aumingjans fólkið. Þetta er örugglega ömurlegt hlutskipti. Ég get ekki sett mig í spor þess. Enda hef ég aldrei lent í því sjálf að vera ekki í tísku. Sem betur fer er fallegt fólk enn í tísku og ég bara get ekki ímyndað mér hvað það yrði sárt færi það líka úr tísku. Vil helst ekki hugsa til þess.

En, hjarta mitt blæðir fyrir ykkur, sexí comrades. Hang in there!

Baráttukveðjur frá sem betur fer ekkert sérstaklega sexí fegurðardís

Saumaklúbburinn: Nakti leynigesturinn

Ég hélt saumaklúbb hérna um daginn og bauð upp á nýjan lið sem ég vonast til að verði að skemmtilegri hefð í klúbbnum: nakinn leynigest.

Leynigesturinn mætti þegar hinir gestirnir voru orðnir pínu tipsí, reif sig úr fötum og bleiu og hljóp um nakinn í rúman klukkutíma eða þangað til partíið var bara búið.

Öllum til skemmtunar og ánægju.

Því miður náði ég ekki mynd af honum við þetta tækifæri. Ég á reyndar mynd af honum nöktum við önnur skyldustörf (piparkökubakstur) sem ég ætla af velsæmisástæðum ekki að birta hér.

Þess í stað er hér mynd af jólaglögginu sem ég bauð upp á.

Möhgæs?

Yngri dóttir mín, hún Elísabet Friðrika, er dulítið málhölt. Við höfum ekki miklar áhyggjur af þessu enn sem komið er, en þó ...

Eitt af því fjölmarga sem henni tekst ekki að bera fram eftir íslenskum framburðarlögmálum er tegundaheitið mörgæs. Þetta er hvimleitt því barnið hefur mikið dálæti á þessari tilteknu fuglategund (hún á a.m.k. tvær bækur þar sem finna má ljósmyndir af mörgæsum) og talar mikið um hana.

Möhgæs (stundum möhgæð), segir hún þá, með áhersluna á ö-ið, og eins og hún sé af dönsku bergi brotin.

Möhgæs er þó eitt að skiljanlegri orðunum hennar. Gæsimi er orð sem það tók mig nokkrar mínútur að skilja, en ég náði því á endanum því barnið stóð hoppandi og gólandi við rúmið sitt og benti ákaft á sængina sína. Gæsimi er s.s. sængin mín. Hún hunsar sum sé ekki bara framburðarhefðir heldur líka málfræðireglur og orðaröð og svo víxlar hún samhljóðum eins og ekkert sé eðlilegra.

Þetta er smitandi og stundum stend ég mig að því að tala eins og hún.

Jæja, best að kveðja og:

Gæsimi nodaledd, möhgæs lesa.

Hér meðfylgjandi er mynd af möhgæs sem er nauðalík dóttur minni.

Nakti piparkökubakarinn

Við bökuðum piparköku í dag. Þrjár konur, misstórar. Ein okkar kaus að vera nakin við baksturinn og að kúka á gólfið í tilefni dagsins.

Ég vona að þið, kæru vinir, eigið líka margar ánægjustundir með nöktum fjölskyldumeðlimum ykkar þessa aðventu en ég vona að þeir nái að hlaupa á klósettið þegar þeim verður mál.

Sirka svona leit piparkakan okkar út, vona að ykkur gangi jafn vel við baksturinn.

Eigið dásamlega aðventu!

Action woman dúkkan í ár

Heimatilbúnar jólagjafir eru í miklu uppáhaldi hjá mér. Þessa brúðu í mínu líki fékk ég í jólagjöf um síðustu jól og veit ég fyrir víst að vegna eftirspurnar situr kona nokkur í Norðurmýri Reykjavíkur sveitt við og saumar þær eftir pöntunum.

Það vilja víst öll börn fá Tinnu-dúkkur um þessi jól. Barbí er farin að þykja einum of melluleg svo ekki sé talað um þessi furðulegu Bratz fyrirbæri. En Tinnu-dúkkurnar þykja aftur á móti geisla af heilbrigði, gáfum, fágun og siðmenntun. Þær eru sum sé nýjasta æðið og aðdáandi minn sem hannaði fyrstu dúkkuna á eftir að gera okkur báðar ógeðslega ríkar. Kannski ég líti við hjá henni og aðstoði við saumaskapinn núna á aðventunni svo aumingja konan fari ekki endanlega yfir um.

Sjálf hef ég glatt vini og vandamenn með heimatilbúnum trufflum sem líta út eins og litlir súkkulaðikúkar og renna að sögn allra viðtakenda alltaf jafn ljúflega niður. Efast um að það verði einhverjar breytingar þar á.

Joseph litli

Ætli það sé ekki skrítið að þurfa að skipta um nafn á gamals aldri? Þessi litli drengur hét lengst framan af Joseph en þurfti svo að velja sér nýtt nafn þegar hann varð gamall páfi.

Ætli hann hafi lengi dreymt um að fá að vera páfinn og verið búinn að velja sér uppáhalds páfanafnið sitt strax í æsku?

Tilvitnanarithöfundur

George Eliot rithöfundur var afkastamikil og sat sveitt við og samdi tilvitnanir frá morgni til kvölds. Þær voru margar ansi góðar, enda er konan frekar fyrirferðamikil í þessum tilvitnanadoðröntum sem koma reglulega út:

"Harold, like the rest of us, had many impressions which saved him the trouble of distinct ideas."

"I have the conviction that excessive literary production is a social offence."

"I like trying to get pregnant. I'm not so sure about childbirth."

"I'm not denyin' the women are foolish. God Almighty made 'em to match the men."

og svo skrifaði hún víst líka einhverjar bækur.

Stelpuboltinn

Fótboltafélagið mitt vegur salt á barmi gjaldþrots og uppgjafar. Okkur hefur ekki tekist að afla nægilegt fé til að byggja okkur húsaskjól og svo gengur illa að fá stelpur til þess að mæta í fótboltann.

Það gengur svo illa að við eru farnar að fá stráka til að mæta í stelpuboltann í staðinn fyrir stelpurnar. Þeir þurfa auðvitað að klæðast bleikum legghlífum, en samt koma þeir ekki alveg í staðinn fyrir stelpurnar.

Það hefur svo dæmi sé tekið ekki einn einasti þeirra sagt "Úps, fyrirgefðu" eftir að hafa hlaupið á mig eða spurt hvort það sé allt í lagi með mig eftir slæma tæklingu. Hvað þá beðist afsökunar á því að sparka boltanum ógeðslega fast í mann. Þeim finnst bara sjálfsagt að hlaupa mann niður og virðast ekki fá neitt samviskubit af því. Öðru átti maður nú að venjast af stelpunum sem höfðu sumar ekki samvisku í að taka boltann af andstæðingnum ef honum gekk vel, vildu ekki skemma fyrir.

Bleikar legghlífar or not, þeir eru samt strákar. Og þegar við höldum léttklæddu æfingarnar (sjá mynd) þá líta þeir bara frekar perralega út. Satt best að segja.

Gleðihesturinn

Þessum indæla hesti tókst að hressa mig við. Stressið og fjárhagsáhyggjurnar yfirbuguðu mig en svo rakst ég á þennan hest.

Augnráðið lýsir bæði visku og vinsemd.

Þetta er uppáhalds hesturinn minn. Ég vildi að ég vissi hvað hann heitir.

Af hverju á ég ekki dúnúlpu?

Ég á bara dúnsæng. Ég þarf að fara út í hádeginu og ég hef rúman klukkutíma til að undirbúa mig. Planið er eftirfarandi:

Klippa tvo svarta ruslapoka í tvennt á lengdina.

Vefja mig inn í dúnsængina og festa hana utan um mig með málaralímbandi.

Vefja pokunum utanum sængina og festa þá saman með límbandinu.

Fá einhvern til að rúlla mér út í bíl (eftir að hafa hitað hann).

Á vedur.is er sagt að það sé tveggja stiga frost og fimm metrar á sekúndu en það gerir ca. 20 stiga frost. Ef ég gæti valið þá held ég að ég kysi frekar venjulegt 20 stiga frost án vindkælingar fram yfir 2 stiga frost með 18 stiga kælingu.

Mig langar enn þá í þennan pelssamfesting sem ég hef oft minnst á áður.

Mömmukast

Litla skrippildi tók dásamlegt frekjukast í morgun sem endaði með því að ég hélt á henni spriklandi og organdi undir handleggnum fimm mínútna labbið upp í bíl. Þegar þangað var komið kvartaði hún undan kulda.

Hún tók einmitt kastið vegna þess að hún vildi ekki fara í útifötin og ég kom henni bara í peysuna en gafst upp á að klæða hana í úlpuna.

Mig langaði til að segja hí á þig en hún er ekki komin svo langt í málþroska.

Ég er að hugsa um að láta svona í fyrramálið. Þið getið öll mætt heim til okkar 8.30 og fylgst með þegar ég fleygi mér öskrandi í jörðina, séð fjölskylduna mína reyna að tjónka við mér, reyna að klæða spriklandi mig í kápuna og draga mig á fótunum út í bíl.