ok, ég þurfti aðeins að spyrja kærastann minn um svolítið hérna um daginn vegna þess að þótt ég viti margt þá veit ég ekki allt um kynfæri karlmanna.
ég er að vandræðast með þessi brjóst mín og velta mér uppúr því að konur þurfi að dröslast um með eitthvað sem lafir utan á þeim og er til vandræða þegar þær vilja skokka og bara almennt fyrir þegar ég átta mig allt í einu á því hvað karlmenn eru líka ógeðslega óheppnir. þeir eru með pung og typpi hangandi á milli lappanna!
það er fáránlegt!
ég vil miklu frekar vera með þessi brjóst en að þurfa að hafa eitthvað danglandi á milli lappanna. dísös, hvað það er örugglega pirrandi. ömurlegt að setjast óvart á punginn á sér, eða jafnvel typpið ef maður tilheyrir einhverri örprósentu. ég þarf yfirleitt ekki að laga brjóstin mikið til í haldaranum eftir að ég er búin að koma þeim fyrir en maður sér oft til karlmanna þar sem þeir eru eitthvað að bisa við að koma þessu aftur á rétta staði og það er alltaf jafn bjánalegt.
það var s.s. tímabært að hætta að vorkenna sér.
en þá fór ég náttúrulega að hafa áhyggjur. ég geng í brjóstahaldara til að halda brjóstunum á sínum (fyrrverandi) stöðum en kærastinn hann er bara í nærbuxum. hann á ekki einu sinni punghaldara. ég vind mér því að honum og spyr hvort hann hafi ekki áhyggjur af því að fá pungsig ef hann er alltaf bara að skottast um með þetta allt lafandi. eftir tvær barneignir veit ég nefnilega allt um það hvernig húð bregst við lögmálum þyngdaraflsins. hún bregst ekki vel við. hún er bara alls ekki að höndla þessa eðlisfræði.
allavega.
við sitjum þarna, ég með mínar áhyggjur af framtíðarpungsiginu og hann mæddur á svip með bókina í kjöltunni. (já, ég er ógeðslega leiðinleg týpa sem er alltaf að spjalla við fólk þegar það er að lesa) og við förum yfir þessi mál, af hverju punghlíf dags daglega er ekki málið því þá verður litlu sáðfrumunum of heitt og að pungsig á efri árum herji alls ekki á alla karlmenn o.s.frv. svo fæ ég í kaupbæti stuttan fyrirlestur um það hvernig pungurinn hagar sér. takk fyrir það. nei ég meina það, takk í alvörunni. vegna þess að ég hef aldrei kynnt mér það mál. núna veit ég svo miklu meira um punga. og eistu. og bara allt sem ég vildi vita.
og ég gerði mér grein fyrir því hversu takmarkaðar fræðslubækurnar sem ég hef lesið um typpi eru. þær fjalla allar bara um getnaðarlimi þegar þeir eru upp á sitt besta og sleppa algjörlega að fjalla um typpi í öðru ástandi en gagnlegu. allur minn fróðleikur er eitthvað á borð við:
"Tex sveiflaði Dawn uppá fákinn og tyllti henni fyrir framan sig í söðulinn. Dawn fann vel fyrir grjótharðri bungunni í buxum hans og hún kiknaði í hnjánum."
"Dr. Robert gat ekki leynt bungunni á læknasloppnum og Cindy fann hvernig hún varð að smjöri í örmum hans." (vonandi kann dr. Robert lækningu við þessum hræðilega smjörsjúkdómi)
"Blóðið ólgaði í mjöðmum Cash þegar hann bar Brandy upp stigann." (kærastinn minn nennir ekki einu sinni að halda á mér úr sófanum uppí rúm. það eru ca. tveir og hálfur metri. hann heitir heldur ekki Cash.)
"Það leið næstum yfir Samönthu þegar hún sá púlserandi og æðaberan liminn. Ræð ég við þetta? hugsaði hún með sér í örvæntingu."
hins vegar hef ég aldrei lesið neitt í þessum fræðslubókum mínum á borð við t.d. þetta:
"Þegar Lucy stakk hendinni ofan í gallabuxur Crawfords eftir að hann hafði bjargað henni uppúr ískaldri ánni fann hún hvernig typpi hans var á stærð við kokteilpylsu, pungurinn skroppinn saman og eistun nánast gengin aftur upp í líkamann. Crawford horfði blíðlega á hana og sagði:"Æ, ástin mín, kakóbolli og arineldur reddar þessu.""
aldrei.
fyrir þær sem lesa mikið frá Ásútgáfunni þá mæli ég líka með alfræði um mannslíkamann. bara svona til að koma ekki af fjöllum á fertugsaldrinum.